Die Blaue Hexe

Kъde načinajetь sę čarъ…

Sǫtь města, kъde časъ tečetь inako. Kъde jutrьnja mьgla obъvivajetь stara drěva, rosa sědajetь na pajęčiny, a větrъ nositь šьpъty, ichъže nikъtože ne razumějetь. Kъde noťь voňajetь mokrojǫ zemljejǫ, zelьjemь i dymomь ognišťa, a měsęcь světitь stьzi vъ světъ, skrytъ otъ očiju čelověčьskъ.

Tamo obrětajǫ samǫ sebe.

Otъ věka najlučьše bě mi meždu zelьjemь. Lěsъ, lǫka i vьrtъ sǫtь moje město sily: tamo obrětajǫ pokoi, vъdъxnovenьje i otъvěty na vъprosy, ichъže ješče ne umějǫ rešti. Divьlь mę vonja zelьja, jichъ divьni obrazi, kolo jichъ žitьja i pověsti, prědavajemy otъ roda kъ rodu.

Bьranьje zelьja, sušenьje, poznavanьje i otъkryvanьje starъ obyčajь bystь bolje neže radostь. Bystь mojь pǫtь. Pǫtь vъzvrata kъ zemli, kъ korenьju i kъ věděnьju, ježe vьsę věky žiše vъ narodьnyichъ pověstьchъ, vъ knigachъ zelьja i vъ pamęti ženъ.

Tako rodi sę Die Blaue Hexe, Sinьja vědьma.

Vědьma: ta, jaže vě šьpъty zemje

Drevle věrovaaxǫ, jako světъ ne konьčajetь sę na tomь, čьto jestь vidimo. Světъ Slověnъ bě plъnъ duxovъ, bogovъ, tajьnъ sǫštьstvъ i nevidimъ silъ, ježe vodiše kolo žitьja čelověka. Lěsъ ne bě tokmo drěva, voda ne bě tokmo žitьje, a ognь ne gorěše tokmo za teplo doma.

Věrovaaxǫ, jako vьsěko město imatь svojǫ dušǫ, vьsěko zelьje tajitь tajьnǫ, a zemja glagoljetь kъ těmъ, iže umějǫtь slušati.

Meždu ljudьmi osobьno město imaxǫ ženy, ježe věděaxǫ tajьny zelьja i starъ obrędovъ. Zelьnice, šьpъtuchy i ženy, rekomy vědьmy, buždaaxǫ divъ, čьstь i jegda straxъ. Věděaxǫ, kogda bьrati zelьje, znaaxǫ stara varenьja, razuměaxǫ kolo zemje i viděaxǫ to, čьto drugymъ ostavaaše skryto.

Taka vědьma jestь mi blizъ.

Ne ta iz basnii, sъ krivomь nosomь i čьrnomь kotomь na ramene, nъ žena, sъvęzana sъ zemljejǫ, měsęcemь i kolomь prirody. Svobodna, čujǫšta, bъdęšta. Žena, jaže ne boitь sę tajьny, čьtitь staro věděnьje i vě, jako ne na vьsę vъprosy trěba abьje iskati otъvěta.

Vědьma jestь mъně znamenьje ženьskyję sily, svobody, mǫdrosti i sъvęzi sъ těmь, čьto jestь prьvobytьno.

Čemu Sinьja vědьma?

Sinь ne jestь slučajьna barva.

Jestь barva glǫbokaago nočьnaago neba, měsęčьnaago světa na gladi jezera i jutrьnjeję mьgly nadъ lěsьnojǫ polęnojǫ. Pomьnitь mi o bezkonьčьji, čutьji, sъněchъ i tajьně, jejęže ne možetь sę zatvoriti ni vъ kaja slova.

Vъ mojemь sъně Sinьja vědьma jestь otъ světa meždu javojǫ i sъnomь. Xoditь lěsьnymi stьzami, berětь zelьje vъ rosě, čujetь vonjǫ grędǫštaago dъžďa i obrětajetь pokoi podъ zvězdьnymь nebomь.

Jestь malo tajьna, malo tǫžьna, nъ prěžde vьsego svobodna.

Die Blaue Hexe jestь moja vlastьna pověstь. O ljubъvi kъ prirodě, o divě starъ věrъ, o ženьskomь čutьji i o potrěbě tvoriti to, čьto imatь dušǫ.

Šьpъty, znamenьja i skryto otъ očiju

Glagoljǫtь, jako někotory ženy slyšętь bolje, neže rekǫtь usta čelověčьska. Jako vidętь slědy tamo, kъde inii vidętь tokmo pustotǫ, i čьtǫtь pověsti, pisany ne vъ knigachъ, nъ vъ tišině, vъ pogledě i vъ trepetě duše.

Rekǫtь, jako i vъ mъně dremletь takъ darъ.

Otъ věka sъ mъnojǫ bě prědъčutьje, jegože ne uměaxъ jasno rešti. Imamь silьno čutьje i osobьnǫ čutlivostь kъ drugu čelověku. Často čujǫ bolje, neže jestь rečeno. Vižǫ čuvьstva podъ ličinojǫ vьsědьnevьnojǫ, neizrečeny tǫgy, stary rany i slědy, ježe čelověkъ nositь vъ sebě lěta.

Jegda mьnitь mi sę, jako vьsěkъ otъ nasъ jestь jako stara kniga. Jedini listy sǫtь otvorьni, inii pisani drobьnymь pismenemь, a inii ostajǫtь zatvoreni podъ prachomь zabъvenьja. Ljubo mi věriti, jako umějǫ obrěsti pǫtь kъ těmъ skrytymъ glavamъ.

Karty i runy byšę mi językomь znamenii. Imi zьrjǫ na pověsti ljudьsky, iščǫ smysla i čьtǫ ukazanьja, skryta vъ znamenьjichъ. Divitь mę to, čьto čelověkъ prinositь sъ sobojǫ iz minǫvъšaago, kakovy pověsti vъ nemь ostašę i čьto ješče čajetь razuměnьja.

Věrujǫ, jako minǫvъšeje ostavljajetь slědy, jako bosy nogy na mokrěi zemli. Někotory vedǫtь po davьno zabъvenymъ stьzamъ, inii gybnǫtь podъ mъxomь, nъ ješče možetь sę iskati jichъ.

Ne imamь kartъ ni runъ za sǫdъ, pisanъ vъ zvězdachъ. Sǫtь mi zьrkalo, orǫdьje razmyšlenьja i pǫtь, kako uzьrěti to, čьto jegda trudьno viděti samomu.

Ibo ne vьsegda trěba glagolati, da slyšiši. Ne vьsegda trěba zьrěti, da vidiši.

Jegda dovьlějetь pustiti, da prěglagoletь čutьje.

Meždu Mokošьjǫ, Moranojǫ i tajьnojǫ starъ věrъ

Blizъ mi sǫtь pověsti o starъ slověnьskъ bozěchъ i o znamenьjichъ světa, vъ němьže čelověkъ žiše po kolu prirody.

Vъdъxnovljajetь mę Mokošь, sъvęzana sъ zemljejǫ, ženьstvomь, plodomь i bljudenьjemь domašьnjaago žitьja. Divitь mę Morana, jejęže znamenьje pomьnitь o minovanьji, zimьnemь sъně prirody i věčьnomь vъzroždenьji. Vlěčetь mę i tajьnъ světъ Velesa, jegože stary věry sъvęzaaxǫ sъ onymь světomь, čaromь i podъzemьnymь bytьjemь.

Vъ těchъ pověstьchъ obrětajǫ něčьto divьno: věděnьje, jako vьsěko imatь svojь časъ. Jako po zimě grędetь vesna, po tьmě světъ, a po minovanьji vьsegda rodi sę něčьto novo.

Vъdъxnovljajǫtь mę i stari obrędi slъnьčьnyichъ vrъtovъ, rovьnostii dьne i noťi, kola měsęca i slověnьskaago lěta obrędovъ. Jestь to světъ plъnъ znamenii, vъ němьže zelьje, ognь, voda i zemja tvorętь divьnǫ pověstь o čelověcě i jegovomь městě vъ prirodě.

Ne xoštǫ obnoviti minǫvъšaago jedino kъ jedinomu. Čerpajǫ iz nego vъdъxnovenьje i iščǫ svojego pǫti meždu prědanьjemь, narodьnymi pověstьmi i nyněšьnjejǫ duxovьnostьjǫ.

Čarъ, zatvorenъ vъ rǫkodělě

Vъ Die Blaue Hexe sъvęzujǫ staro zelьnoje věděnьje, slověnьsky pověsti i nyněšьnjǫjǫ ezoterikǫ sъ radostьjǫ tvorenьja svoimi rǫkama.

Rodętь sę zde svěťe, směsi zelьja, kadila, masla, sъvarenьja, soli, měšьci, ščiti i mъnogo inъ věštii, vъdъxnovenъ světomь prirody.

Vьsěka otъ nichъ imatь svojǫ pověstь, vonjǫ, tъkanь i znamenьje.

Věrujǫ, jako věšti, tvoreny pomalu, sъ bъděnьjemь i sьrdьcemь, imajǫtь vъ sebě osobьnǫ krasotǫ. Togo radi blizъ mi jestь dělo rǫkъ, izborъ zelьja, sъstavljanьje vonji, sъvęzanьje tъkanii i tvorenьje věštii, ježe nosętь ne tokmo krasotǫ, nъ i pověstь.

Ne tvorjǫ, da oběštaju divesa. Tvorjǫ, ibo věrujǫ vъ krasotǫ prirody, silǫ znamenii i smyslъ malъ, svoichъ obrędovъ.

Jegda čarъ tajitь sę vъ vъžьženьji svěťę po dьlgomь dьni. Jegda vъ vonji suxyję levandy, vъ šelestě zelьja, sypanaago vъ steklěnъ sosǫdъ, ili vъ minutě tišiny pri okně, kogda za steklomь plovetь měsęcь.

Tě maly minuty tvorętь mojь světъ.

Zovǫ tę vъ mojь světъ…

Die Blaue Hexe jestь bolje neže město, kъde obręšteši věšti, tvoreny rǫkama. Jestь malo město dьlja těchъ, iže čujǫtь sъvęzь sъ lěsomь, divętь sę starymъ věramъ, ljubętь vonjǫ zelьja i vidętь divo vъ prostyichъ věštьchъ.

Jestь to město dьlja dušь, ježe ne bojętь sę tajьny. Dьlja těchъ, iže ljubętь nočьno nebo, stary pověsti, lěsьny stьzi, vonjǫ kadila i tišinǫ, vъ nejęže možetь sę slyšati svoje mysli.

Možetь byti, obręšteši zde něčьto, jegože davьno iskaaše. Ili prosto počuješi, jako jesi doma.

Sęďi i počini. Da vedetь tę čutьje. Da prěglagoljǫtь zelьje, znamenьja i stary pověsti.

A ašte někъgda večeromь, kogda vъžežeši svěťǫ, uslyšiši tixъ šьpъtъ větra za oknomь, ne pospěšai zatvoriti dvьri…

Možetь byti, jestь to tokmo větrъ. A možetь byti, stara pověstь pomьnitь o sebě.