Die Blaue Hexe

Þar er galdrinn hefsk…

Til eru staðir þar er tíminn rennr ǫðruvísi. Þar er morgunþoka vefr forn tré, dǫgg sezk á vefi kǫngurváfu ok vindrinn berr hvísl er engi skilr. Þar er nóttin ilmar af votri jǫrð, grǫsum ok reyk af eldi, ok tunglit lýsir stígum er liggja til heims er hulinn er augum manna.

Þar finn ek sjálfa mik.

Ávallt hefi ek unat bezt meðal grasa. Skógr, engi ok garðr eru máttarstaðir mínir, þar er ek finn frið, innblástr ok svǫr við spurningum er ek kann enn eigi at mæla. Ilmr grasanna heillaði mik, undarligar myndir þeirra, hringr lífs þeirra ok sǫgur er gengu frá kyni til kyns.

At tína grǫs, þurrka þau, kynnask þeim ok finna forn not þeirra varð meira en yndi. Þat varð vegr minn. Vegr aptr til náttúrunnar, til rótanna ok til þeirrar visku er um aldir lifði í sǫgnum alþýðu, grasabókum ok minni kvenna.

Svá fœddisk Die Blaue Hexe, hin bláa vǫlva.

Vǫlvan: sú er kann hvísl náttúrunnar

Forðum trúðu menn at heimrinn endaði eigi þar er augat sér. Heimr Vinda var fullr af ǫndum, goðum, dularfullum verum ok ósýnum mætti er réð gangi mannlífsins. Skógrinn var eigi aðeins tré, vatnit eigi aðeins uppspretta lífs, ok eldrinn brann eigi aðeins til at hita hús.

Trúðu menn at hverr staðr ætti sér sál, hvert gras geymdi leynd, ok at náttúran mælti til þeira er kunnu at hlýða.

Meðal manna hǫfðu þær konur sérstakan sess er kunnu leyndir grasa ok fornra blóta. Grasakonur, hvíslarkonur ok konur er vǫlur váru kallaðar vǫktu undr, virðing ok stundum ótta. Þær vissu hvenær skyldi tína grǫs, kunnu forn ráð, skildu gang náttúrunnar ok sá þat er ǫðrum var hulit.

Slík vǫlva er mér nákomin.

Eigi sú ór ævintýrum, með bjúgt nef ok svartan kǫtt á ǫxl, heldr kona bundin jǫrðu, tungli ok gangi náttúrunnar. Frjáls, næm, vǫkul. Kona er eigi óttask leyndardóm, virðir forna visku ok veit at eigi þarf þegar at leita svars við ǫllum spurningum.

Vǫlvan er mér tákn kvenligs máttar, frelsis, visku ok tengsla við þat er frumligt er.

Hví hin bláa vǫlva?

Blár er engi tilviljunarlitr.

Hann er litr djúps næturhimins, tunglskins er speglask í vatni ok morgunþoku er rís yfir rjóðri í skógi. Hann minnir mik á endaleysi, innsæi, drauma ok leynd er engi orð fá lukt.

Í huga mínum heyrir hin bláa vǫlva til heimsins milli vǫku ok svefns. Hon gengr skógarstíga, tínir grǫs vǫt af dǫgg, kennir ilm regns er nálgask ok finnr frið undir stjǫrnubjǫrtum himni.

Hon er nǫkkut dul, nǫkkut hryggleg, en umfram allt frjáls.

Die Blaue Hexe er mín eigin saga. Um ást á náttúrunni, undr fornrar trúar, innsæi kvenna ok þǫrf at skapa þat er sál á.

Hvísl, tákn ok þat er hulit er augum

Svá er sagt at sumar konur heyri meira en munnr manns mælir. At þær sjái spor þar er aðrir sjá tómt eitt, ok lesi sǫgur ritnar eigi á bókum, heldr í þǫgn, í augnaráði ok í titringi sálarinnar.

Sagt er at slík gáfa blundi ok í mér.

Ávallt fylgdi mér hugboð er ek kunna eigi at skýra. Ek hefi sterkt innsæi ok sérstaka næmi fyrir ǫðrum mǫnnum. Opt finn ek meira en mælt er. Ek sé tilfinningar undir grímu hversdagsins, ómæltar þrár, forn sár ok spor reynslu er maðr berr í sér um ár.

Stundum þykki mér sem hverr várr sé sem forn bók. Sum blǫð hennar eru opin, ǫnnur rituð smáu letri, en sum eru enn lukt undir þykku ryki gleymskunnar. Mér líkar at trúa at ek kunna at finna veg til þeirra huldu kapítula.

Spjǫld ok rúnar urðu mér mál tákna. Með þeim lít ek á sǫgur manna, leita merkinga ok les vísbendingar huldar í táknum. Þat heillar mik er maðr berr með sér ór liðinni tíð, hverjar sǫgur í honum lifa ok hvat enn bíðr skilnings.

Ek trúi at hit liðna láti eptir sik spor sem berir fœtr á votri jǫrðu. Sum liggja um lǫngu gleymda stígu, ǫnnur hverfa undir mosa, en enn má leita þeira.

Ek tel hvárki spjǫld né rúnar dóm ritinn í stjǫrnum. Þau eru mér spegill, tól íhugunar ok leið til at sjá þat er stundum er torvelt at sjá einn.

Því at eigi þarf ávallt at mæla til at heyra. Eigi þarf ávallt at horfa til at sjá.

Stundum nœgir at leyfa innsæinu at mæla.

Milli Mokosz, Marzanna ok leyndar fornrar trúar

Mér eru nákomnar sǫgur um forn goð Vinda ok tákn þess heims er maðr lifði eptir gangi náttúrunnar.

Innblástr gefr mér Mokosz, tengd jǫrðu, kvenleik, frjósemi ok umsjá heimilislífs. Marzanna heillar mik, en tákn hennar minna á hverfulleik, vetrarsvefn náttúrunnar ok sífellda endrfœðing hennar. Mik dregr ok dulr heimr Weles, er forn trú tengði undirheimum, galdri ok neðra heimi.

Í þeim sǫgum finn ek nǫkkut undarligt: vitund þess at allt á sinn tíma. At eptir vetr kemr vár, eptir myrkr ljós, ok eptir hverfulleik fœðisk ávallt nǫkkut nýtt.

Innblástr gefa mér ok forn blót sólhvarfa, jafndœgra, gangs tungls ok blótárs Vinda. Þat er heimr fullr tákna, þar er grǫs, eldr, vatn ok jǫrð segja undarliga sǫgu um manninn ok stað hans í náttúrunni.

Ek reyni eigi at endrskapa hit liðna einn á móti einum. Ek sæki þangat innblástr ok leita míns eigins vegar milli siðar, alþýðusagna ok andligs lífs várra daga.

Galdr lukt í handverki

Í Die Blaue Hexe tengi ek innblástr fornrar grasafrœði, sagna Vinda ok dulfrœði várra daga við gleðina at skapa með eigin hǫndum.

Hér verða til kerti, grasablǫndur, reykelsi, olíur, seyði, salt, pungar, verndargripir ok margt annat er náttúran blæs í brjóst.

Hverr hlutr á sína sǫgu, ilm, áferð ok tákn.

Ek trúi at hlutir skapaðir hægt, með athygli ok hjarta, beri í sér sérstakan þokka. Því er mér kært handverk, val grasa, samsetning ilma, tenging áferða ok sköpun hluta er bera eigi aðeins fegrð, heldr ok sǫgu.

Ek skapa eigi til at heita undrum. Ek skapa því at ek trúi á fegrð náttúrunnar, mátt tákna ok gildi lítilla, persónuligra blóta.

Stundum býr galdrinn í því at kveikja á kerti eptir langan dag. Stundum í ilmi þurrs lofnarblóms, í skrjáfi grasa er hellt er í glerker, eða í kyrrðarstund við glugga, er tunglit líðr hjá handan rúðunnar.

Þær litlu stundir mynda heim minn.

Ek býð þér í heim minn…

Die Blaue Hexe er meira en staðr þar er þú finnr hluti gǫrva með hǫndum. Þat er lítit rúm fyrir þá er finna tengsl við skóginn, heillask af fornri trú, unna ilmi grasa ok sjá undr í hversdagsligum hlutum.

Þat er staðr fyrir sálir er eigi óttask leyndardóm. Fyrir þá er unna næturhimni, fornum sǫgum, skógarstígum, ilmi reykelsis ok kyrrð, þar er heyra má eigin hugsanir.

Vera má at þú finnir hér þat er þú hefir lengi leitat. Eða at þú finnir einfaldliga at þú ert heima.

Ver velkomin. Lát innsæit leiða þik. Lát grǫsin, táknin ok fornar sǫgur mæla.

Ok ef þú heyrir eitthvert kveld, er þú kveikir á kerti, lágt hvísl vindsins fyrir utan gluggann, flýt þér eigi at loka dyrum…

Vera má at þat sé vindrinn einn. Eða at forn saga minni á sik.